۲۶ مهر ۱۳۹۱

Health Insurance and ACC and Stuff

قطعا یکی از دغدغه های هرکسی که وارد کشور جدیدی می شه  طرز استفاده از خدمات بیمه ای اون کشور هستش .. و لزوما این خدمات در کشورهای مختلف شبیه هم نیست .. بیمه در نیوزلند بسیار بسیار متفاوت از ایران هست. اولین و بزرگترین تفاوت این اینکه داشتن سابقه بیمه لزوما نشانه داشتن سابقه کار نیست .. البته خوب در ایران هم این موضوع بد جا افتاده چون شما به هرحال می تونید خودتون رو به صورت شخصی قاعدتا بیمه کنید و اصلا ربطی به محل کارتون نداره .. اما به هر حال بیمه در نیوزلند کاملا یک انتخاب شخصیه .. قطعا اگر جایی مشغول کار باشید اون شرکت بخشی و یا شاید همه هزینه های بیمه ای شما رو تقبل کنه اما این خود بیمه است که تفاوت رو ایجاد می کنه.

بذارید از اینجا شروع کنم که وقتی می خواهید در جایی مشغول کار بشید معمولا همراه با مدارک قراردادی کارتون، پوشه ای شامل اطلاعات بیمه به شما داده می شه. هر شرکتی بنا به سیاست های خاص خودش با شرکت های بیمه درمانی قرارداد داره و تحت پوشش یکی از برنامه های بیمه هستند. این به این معنی هست که بیمه در واقع به شما چندیدن دسته بندی رو معرفی می کنه. مثلا معروف ترین شرکت بیمه اینجا که Southern Cross هست دارای برنامه های زیره:

Wellbeing 1 / Wellbeing 2 / Ultracare و همین طور یک سری برنامه های خاص برای بیمه گروهی داره که مثلا وقتی مورد استفاده است که شما بخواهید خانواده رو تحت پوشش داشته باشید و غیره ..

کلا لیست برنامه ها رو می تونید اینجا بخونید:

هرکدوم از این برنامه ها و یا Plan ها ایتم های متفاوتی رو تحت پوشش قرار می دهند و اگر شما شخصا حق انتخاب داشته باشید می تونید برنامه ای رو که مناسب شماست انتخاب کنید. اما اگر مشغول کار هستید معمولا شرکت به صورت پیش فرض یک Plan رو برای همه کارمندها در نظر گرفته و مخارج بیمه رو تا سقف اون برنامه به صورت کامل پرداخت می کنه (البته به قرارداد کارتون هم بستگی داره) .. اگر شما خودتون بخواهید برنامه انتخاب شده رو ارتقا بدید اختلاف قیمت رو خودتون باید ماهانه پرداخت کنید. البته اکثرا برای ارتقا نمی تونید از یک گروه به گروه دیگری تغییر برنامه بدید.

مثال زیر رو ببینید:
در اینجا مثلا شرکت A طبق قرارداد با بیمه برای تمام کامندانش برنامه VIP و زیرشاخه VIP2 رو انتخاب کرده. که شامل خدمات زیر می شه.




حالا اگر شما حس می کنید مثلا احتیاج دارید که دکتر عمومی هم شامل بیمه اتون باشه و یا به دلیل مشکلاتی از فیزیوتراپی و غیره استفاده زیادی می کنید می تونید درخواست برنامه VIP3 کنید و البته اختلاف هزینه اش رو خودتون ماهانه پرداخت کنید. اما مثلا نمی تونید از شاخه VIP کلا یهو به شاخه مثلا Ultra care برید. (شاید بعضی شرکت ها طبق قراردادشون این کار رو انجام بدن اما معمولا شرکتهای بزرگ این کار رو نمی کنن).

در ضمن شما می تونید سالی یک بار و فقط یک بار برنامه اتون رو عوض کنید. و این اتفاق فقط می تونه در یک ماه خاص اتفاق بیفته .. کاملا بستگی داره کی به شرکت بیمه پیوستید.

بیمه معمولا براتون یک کارت می فرسته که شماره عضویت اتون رو به همراه داره و در زمان عمل های جراحی و غیره که هزینه سنگینی داره کافی شماره کارت رو به دکتر بدید و هزینه ها از طریق بیمه پرداخت می شه و شما به هیچ وجه پولی پرداخت نمی کنید.

در موارد دیگر مثل دکتر رفتن های معمولی و غیره هزینه ها رو خودتون حساب می کنید و بعد انلاین و یا توسط فرم هایی که براتون ارسال می شه هزینه هاتون رو از شرکت بیمه ات درخواست می کنید و اونها به حساب اتون واریز می کنند.

یادتون باشه برای بعضی موارد نیاز به تائید اولیه بیمه دارید. مثلا اگر برای جراحی دندان می خواهید اقدام کنید باید به شرکت بیمه زنگ بزنید و اونها سوالاتی در مورد شرایطتتون می کنند و بهتون تائیدیه می دن که این عمل تحت پوشش بیمه مثلا هست یا خیر.. دقت کنید مشکلاتی که قبل از پیوستن به بیمه شروع شده شامل بیمه ممکنه نشه و موقع سوال جواب دادن به بیمه خیلی دقت کنید.

اما غیر از بحث بیمه چند تا نکته دیگه هم هست که دونستنشون به نظر من خیلی کمک می کنه. نه خیلی مرتبط و نه خیلی نامرتبط هستند. یکی در مورد دکترهای عمومی. معمولا اینجا همه یک دکتر عمومی دارند که باهاش رجیستر شده اند و خوب دکتر همه سابقه پزشکی رو نگه داری می کنه و به قول معروف می شه دکتر خانوادگی. برای هرمشکلی می تونید دکتر عمومی یا همون GP که می شه  General Pratitioner رو ببینید و اگر نیاز به متخصص داشتید اون شما رو معرفی می کنه به متخصص.

اگر دکتر عمومی خاصی ندارید می تونید پیش هر دکتری موقع بیماری برید و یا به قول معروف می شید بیمار Casual.  اما فرقش اینه که هزینه هایی که باید پرداخت کنید خیلی بیشتر خواهد بود. مثلا اگر پیش دکتری برید بدون اینکه رجیستر شده باشید ،ویزیت چیزی بین 50 تا 80 دلار می شه اما اگر دکتر خودتون باشه که باهاش رجیستر کردید هزینه ها بین 25 تا 40 دلار می شه.

هرسه ماه دولت لیست مریض های دکترهای عمومی رو می گیره و می دونه که دکترهای چه مریض های رجیستر شده ای دارند و این موضوع کمک به داشتن یه بانک اطلاعاتی جامع از بیماران و مریض ها و غیره می کنه. البته اطلاعات پزشکی و بیماری شما کاملا محفوظه و هیچ کسی بدون اجازه شما حتی نزدیک ترین فرد خانواده از اونها اطلاع نخواهد داشت.

آزمایش و عکس و تست و غیره هم وقتی نسخه رو از دکتر می گیرید و ازمایشگاه می رید نیازی به پیگیری و غیره ندارید. وقتی ازمایش رو دادید ازمایشگاه جواب رو برای دکتر ارسال می کنه و دکتر معمولا بعد از گرفتن جواب باهاتون تماس می گیره و راهنمایی اتون می کنه. موقع ازمایش می تونید درخواست کنید یه کپی هم برای شما ارسال بشه که معمولا یا به صورت نامه براتون پست می کنند و یا ایمیل می زنن که می تونید با رمزی که بهتون داده می شه باز کنید و جواب رو ببینید.

معمولا ازمایش های معمولی مجانی هستند و یا اگر ازمایش های هزینه دار تری مثل سونوگرافی و ایکس ری و ام ار ای داشته باشی با توجه به نوع بیمه اتون مثلا تا یه سقفی در سال رو پوشش می دهند که می تونید به صورت انلاین و یا توسط فرم بازگشت پول رو درخواست کنید.

اما علاوه بر بیمه شرکت دیگه ای هم هست که خدمات مشابه بیمه ارائه می ده و همه اون رو احتمالا به اسم ACC می شناسید و یا به گوشتون خورده ..

 ACC در کل باید گفت که بیمه حوادث هست و دولت اون رو پوشش می ده و شما برای استفاده از خدمات اون پولی پرداخت نمی کنید. در واقع کمک دولت هست در مواقعی که حادثه ای برای شما اتفاق بیفته .. البته این حادثه می تونه یک اتفاق کوچیک مثل زمین خوردن باشه و یا حادثه های بزرگتر مثل تصادف و غیره .. در مورد ای سی سی و تفاوت هاش و .. در پست بعدی بیشتر می نویسم :)‌